Krijg ik een tijdje geleden een leuke link van iemand, van een puzzel.
Leuk! Ik hou wel van puzzelen en met de nodige hints ga ik er ook echt voor zitten.
We hadden zelfs een soort forumpje opgezet om elkaar te helpen. Kennelijk zijn we toch allemaal een soort van blond, want ik kom er dus echt niet uit. Allemaal niet dus.
Heb zelfs op google gezocht naar het antwoord, bloos.
Wat een irritante puzzel.
Ben ik nu toch wel benieuwd of er meerdere zijn die hem niet op kunnen lossen of dat ik me voortaan maar gewoon bij de doorstreep puzzels moet houden.

http://www.foon.co.uk/farcade/hapland/

Succes!

Vandaag een hoop logjes gezien over het Songfestival van gisteren en eergisteren.
Als ik iets verschrikkelijk vind dan is het wel het songfestival.
Jemig krimme, dat slaat toch helemaal nergens op. Alsof er uberhaupt liedjes tussen zitten die leuk of mooi zijn.
Nee, ik kan me niet heugen dat ik ooit maar naar het songfestival gekeken heb.
Mijn schoonzusje en zwager daarentegen, die maken er een heel festijn van.
Weken van te voren dan gaan de gesprekken al over de inzendingen van Nederland enz.
En dan op de avonden zelf gaan ze helemaal zitten voor de afgang het feest.
De volgende keer dat ze elkaar dan zien is het natuurlijk HET onderwerp van gesprek.
Ik hou me overal buiten. Denk maar niet dat ik ga kijken om mee te kunnen praten.
Dus om consequent te blijven, heb ik ook dus gisteravond niet gekeken.
Zelfs niet naar liedje nr 17, die ik echt moest kijken van schoonzuslief.

Dus vanmorgen, zoals ik al zei, overal logjes over Lordi en zijn geweldige act.
Kijk, daar doe ik dan ook niet aan mee he, ik ga dus ook niet schrijven over het songfestival.
Beetje reclame maken ervoor. Nee, ik weiger.
Dus bij deze. Hier geen logje over het songfestival en al helemaal niet over Lordi die heeft gewonnen. (was inzending van Finland)
En al helemaal niet speciaal voor Rian de songtekst van Hardrock Haleluja.

Hard Rock Hallelujah

Hard Rock Hallelujah!

Tja niet echt het logje wat ik van de week in mijn gedachten had, maar toch wel iets dringender.
Ik zag mijzelf toch altijd wel als een flexibel, makkelijk in de omgang, altijd vrolijk vrouwmens. Maar de laatste tijd, ik weet het niet, ik zie verassende kanten van mezelf die mij tot dusver aardig vreemd waren.
Sinds ik zwanger ben (11 weken nu) kan ik regelmatig veranderen in een vuurspugende draak die je kan verscheuren met huid en haar. Vooral bij bepaalde mensen, vreemd toch hoe die de kwaliteiten hebben om je juist daarin te laten veranderen. Gooien vaak (onbewust of niet) nog wat extra hout op het vuur. En ja hoor, daar is ze weer, die draak van een vrouw.
Grommend en bijtend loop ik door een kamer, zonder rust in mijn kont. Onuitgesproken vetes moeten ineens uitgesproken worden, alles moet op tafel. Ik wil geen negatieve dampen om me heen. Heb geen zin om energie te steken in mensen waarvan ik (nu) denk, dat word toch nooit meer wat, als er niet bepaalde zaken uitgesproken worden. Kom maar op, denk ik dan, gooi het op tafel, schreeuw er een beetje bij, blijf wel begrip houden voor die ander (hahahaha begrip, hoezo begrip) en de lucht is weer geklaard. Gaan met een schone lei verder. Lekker fris toch!
Maarja, in theorie klinkt dat natuurlijk veel beter dan in real life. Je neemt wel het risico dat je dingen erger maakt dan ze (nu toch ook) eigenlijk zijn. Kans op nog veel meer ruzie zit er in.
En moet je dan dit soort beslissingen nemen, die je (voornamelijk) maakt op basis van je opspelende hormonen? Erg gevaarlijk, zelfs de vuurspugende draak ziet dat in.
Maar aan de andere kant, nu heb ik het lef en de kans (letmaarnietopmij,hetzijndehormonen-excuus) om de lucht te klaren. Om eens niet de andere kant maar op te kijken en te denken: ach laat maar. Laten we er maar niks over zeggen want dan komt er ruzie en dan hebben we straks geen contact meer. Het vuurspugende draakje in mij denkt dan: contact? wat nou contact. Lekker over koetjes en kalfjes praten terwijl er onderhuids zoveel zit te sudderen. Het komt toch ooit wel boven tafel en is er dan nog iets te redden?
Maargoed, ik geloof dat ik me nog maar even op de vlakte moet houden. Hormoontjes in bedwang zien te houden (pffffffffff dit worden 9 hele lange maanden) en vooral de vuurspugende draak niet los zien te laten in de buurt van bepaalde mensen.
Misschien een bordje omdoen: Zeer gevaarlijk! Vooral niet voederen!

Mijn dochter is nu zo’n beetje op de leeftijd dat ze ook gewone kinderfilms gaat waarderen.
Dus niet alleen maar de tekenfilms (die wij dus ook in overvloede hebben, wat zeg ik, we moeten zelfs een extra kast gaan aanschaffen om alle disney, pokemon, winx en andere tekenfilmpjes kwijt te kunnen)
Ze gaat dus nu ook wat meer genieten van kinderfilms als Sjakie en de chocoladefabriek, Kruimeltje, Poes Minoesh en andere klassiekers uit mijn eigen jeugd.
Nu liep ik laatst langs de cdwinkel en ik dacht ineens: Pippi Langkous.
Pippi Langkous……..wat heb ik daar zelf van genoten zeg, toen ik klein was.
Die ondeugende streken van pippi met haar (suffe) vriendjes Tommy en Annika.
Urenlang heb ik gegild van het lachen.
Meesterlijk!
Dus ik dacht: die ga ik kopen voor haar.
Eenmaal met de dvd van Pippi in mijn handen (want ja, ook pippi gaat met haar tijd mee) twijfelde ik toch nog wel een beetje.
Opvoedkundig gezien misschien toch niet een hele goeie zet.
Mijn twee (supergoed luisterende en nooit ondeugende (zoals Tommy en Annika) kinderen, zouden ze hier geen rare ideeen van over houden?
Springen op de banken, klimmen op het dak, een paard bij de voordeur, je weet maar nooit wat ze oppikken.
Ach nee, ik ben tenslotte toch ook goed terecht gekomen?
Dus pak in en neem mee die dvd.
Eenmaal thuis gekomen, meteen voor ze opgezet.
Mams ging verder met haar klusjes (die natuurlijk niks met het huishouden te maken hebben) en ik hoorde ze schateren van het lachen.
Glimlachend hoorde ik het aan, goeie zet mams!
Tot ik ze een beetje drinken ging brengen en wat zie ik tot mijn schrik:

Pippi gaat wel heel erg met haar tijd mee!
(hoe moet ik dit gaan uitleggen???)

Er werd mij geadviseerd om ook een weblog te maken (geen idee waarom eigenlijk, want zoveel zinnigs heb ik niet te melden).
Het eerste wat ik dacht was: heb ik geen tijd voor.
Dat is wat he, geen tijd.
Tijd………je hebt het (of niet) of je maakt het.
Wel altijd goed als excuus trouwens.
Niemand kan je weerspreken als je dat zegt, want iedereen heeft er last van.
Maargoed, eigenlijk heb ik dus helemaal geen tijd voor zoiets.
Waarom dan toch?
Geen idee.
Het zal wel verveling zijn ofzo.
(ohnee, want ik had geen tijd………ehm ander smoesje verzinnen dan maar)
Misschien heeft het wel te maken met enige vorm van zelf je ego strelen zeg maar.
Het is toch leuk als je dingen van jezelf terug kan lezen, ook al is het soms de moeite niet waard.
Bovendien heb je heel misschien zelfs wel een klein kansje dat er mensen zijn, die hun nieuwsgierigheid niet in bedwang hebben (en tijd teveel), die jouw onzin komen lezen.
Altijd leuk toch?
Maargoed, er is een tijd van komen en een tijd van gaan. Mijn tijd is nu gekomen.
(heb ik misschien nog even tijd voor wat anders)